Mei festival 2008
Bor in het zilver. Door: Joke Smits.
Als oudste NVBS Contact groep mag de BOR “belangen oud revalidanten” trots zijn op 25 jaar belangen behartigen van oud revalidanten. Reden voor een feestelijk weekend van vrijdag 30 en zaterdag 31 mei op de vertrouwde grond van het Loo-erf.
“Hier zijn we met beide voeten op de grond gezet. Hier zijn we sterk geworden om het leven met een visuele beperking aan te gaan.” Met deze woorden opende de eerste voorzitter Jan Hertog op zaterdag morgen de Algemene Leden Vergadering.
Jan nam de voorzitters hamer voor deze bijzondere jubileum vergadering nog één keer ter hand. Met voelbaar genoegen kweet Jan Hertog zich van deze taak. In lastige gevallen bijgestaan door broer Jaap Hertog, de penningmeester.
Dat er ongerustheid heerst over de ophanden zijnde bezuinigingen in de AWBZ wordt duidelijk. Velen delen hun zorgen over het schrappen van de kortdurende revalidatie weken, op het Loo-Erf, het overhevelen van trainingen, zo als computertraining, naar de regionale centra die daar nog onvoldoende op zijn ingesteld. Verder hecht menigeen groot belang aan het lotgenotencontact dat in een week de kans heeft te groeien. “Aan de bar heb ik van mijn mede revalidanten het meest geleerd”, merkt een van de aanwezige op. De afgevaardigde van de Loo Erf directie, Arthur Smit, heeft het niet gemakkelijk bij het uitleggen van het nieuwe beleid. Als hij overgaat op het aanbieden van een cadeau voor de bor namens het Loo Erf weet hij pas sympathie te winnen. Het bestuur van het Loo Erf heeft Erwin Schippers een van de huidige revalidanten gevraagd uit een groot stuk speksteen een beeld te houwen. Dit beeld met als titel “Borbeeld” zal in de eetzaal geplaatst worden. Nieuwe revalidanten kunnen zo kennis maken met de BOR. Deze geste wordt hoog gewaardeerd. De feestelijke stemming keert terug.
Met de titel oud revalidant wordt ruimhartig om gegaan. Iedereen die maar een dag gebruik heeft gemaakt van training door een regionaal centrum of het Loo Erf mag zich oud revalidant noemen.
“Dit is veel te weinig bekend”, zegt Hans Veldwachter, voorzitter. “Hoort zegt het voort, want nieuwe leden zijn voor het voortbestaan van de BOR nodig.” Het leuke informatieve programma, de felle discussie met de directie van het loo Erf, maar boven al de positiviteit waarmee over de revalidatie periode gesproken wordt lijken mij meer dan de moeite waard om 3 euro per jaar extra te betalen om lid te zijn van één, twee of waarom niet drie, vier,vijf NVBS ondergroeperingen.
Een greep uit het feestprogramma maakt duidelijk hoe gezellig het was.
Op vrijdag middag vertelde Herman Hobert, NOS Sportradio, “Langs de Lijn” geanimeerd over de sportverslaggeving waarbij de naam van Theo Komen natuurlijk niet ongenoemd kon blijven.
In de avond werden we verrast door het Hema Worstgenootschap. We kregen een college over hoe de Hema worst te behandelen en te verwarmen. Hier na werd de worst geserveerd alsof het kaviaar was.
Vice-voorzitter Leo Dijkkamp vroeg zich af waarom de lezing vooral bij de dames op de lachspieren werkte.
Als klap op de vuurpijl van feestelijkheden ging De BOR op reis, en hoe! Vier
Harlye Davidson motoren, elf Citroën lelijk eendjes en een paardentram stonden klaar om volgeladen, al dan niet toeterend, Apeldoorn en omgeving onveilig te maken.
Gelukkig was het mooi weer zo dat de afsluitende barbecue succesvol verliep.
Later spreek ik met: Jan Hertog en Hans Veldwachter.
“Jan, wat bedoelde je met, op het Loo Erf zijn we met beide benen op de grond gezet?”
“Ík ben altijd slechtziend geweest, maar probeerde me als ziende te gedragen. Op het Loo Erf heb ik geleerd visueel gehandicapt te zijn. Dat heeft me heel veel rust gegeven.”
Jan revalideerde in 1979. In 1980 was hij mede oprichter van een belangengroep voor oud revalidanten.. “We hadden een belangrijk doel voor ogen namelijk het gat dichten waar in we dreigden te vallen na de revalidatie periode. In die tijd was het niet ongewoon dat je van 1 tot 2 jaar in Apeldoorn verbleef. Je leven speelde zich voor een lange periode daar af. Velen hadden daar een heel prettige tijd, met veel herkenning naar elkaar. De overgang naar huis was erg groot. We kregen signalen van mensen die met de handen in het haar zich afvroegen wat te doen met het geen geleerd was. De achterban thuis was niet mee gerevalideerd, vond het moeilijk om de weer thuis wonende echtgenoot met de stok de straat op te laten gaan. Het uitwisselen van ervaringen bleek voor velen noodzakelijk. Je was gewoon een ander dan voor de revalidatie periode. Zelfstandiger of misschien wel eigenwijzer.We voelden weer de energie om een baan te zoeken, zo van: Kom maar op met die handel. Maar in de eigen omgeving was het hierbij lastig hulp te vinden. In die tijd waren er nog geen regionale centra. Alleen in Amsterdam had je de ‘smdvbsv’.De enige afkorting die ik in mijn leven heb onthouden. Het staat voor “Stichting maatschappelijke dienstverlening voor blinden en slechtziende volwassenen.” Bij deze stichting hebben we met ons bestuur gepleit voor nazorg. Er moest echt wat gebeuren wilde je profijt hebben van je revalidatie. Dit leidde in 1983 tot de uiteindelijke oprichting van de BOR, als contactgroep binnen de NVBS.”
Jan ziet grote voordelen van revalidatie dicht bij huis. We besluiten ons gesprek met de conclusie dat beide vormen, binnen het Loo erf en bij de regionale centra naast elkaar moeten blijven bestaan.
Hans veldwachter is de huidige voorzitter van de BOR. Veldwachter doet zijn naam eer aan. Hij is een wachter voor dat wat hij als zijn werkveld ziet. Een man van geen woorden maar daden. 1994 was voor hem het jaar waarin hij revalideerde. “We waren nog maar een half jaar getrouwd”, vertelt hij. “Maar het moest, ik ben een spontaan, positief mens. Door mijn revalidatie kreeg ik zelfvertrouwen op allerlei gebied.” In 2005 werd Hans voorzitter van de BOR. “Ik houd niet van vergaderen. De BOR wordt op de ledenraad vertegenwoordigd door onze vicee voorzitter Leo Dijkkamp. Veldwachter wil in de toekomst de lijn van lotgenoten contact, van elkaar leren, doorzetten. Als je met elkaar blijft praten kom je er het snelst achter hoe je jezelf het best kunt manifesteren in deze snelle maatschappij. Wat betreft de revalidatie ziet hij het er in de toekomst wel van komen dat we computertraining thuis krijgen en via een webcam contact houden met de docenten.