Mei festival 2007
Bezoek van de valkenier op vrijdag 11 mei 2007
Na de maaltijd werden wij verzocht naar het sportterrein te gaan. Hier had een valkenier een aantal valken, buizerds, uilen en een gier op stokjes neergezet. Voor de zienden onder ons een indrukwekkend tafereel. Gerrit en Jannie Zandvoort uit Rijssen, hebben al 20 jaar roofvogels die ze verzorgen en africhten. De valken worden gebruikt bij de jacht. Gerrit heeft de dieren apart laten vliegen, om te laten horen hoe geruisloos dit kan. Hierdoor blijkt dat ze geschikt zijn voor de jacht.
Vrijwilligers mochten de handschoen aantrekken en voelen hoe een buizerd vanuit vlucht, op je hand landt. Op deze manier, nam Tjade Wind, de nieuwe BOR folder in ontvangst.
Jannie verzorgt en kweekt de uilen. Ook de uilen vlogen voor ons langs. Dit was haast niet te horen. De uilen mochten ook aangeraakt worden. Dit zijn hele zachte beestjes.
Gerrit liet ons ervaren hoe een valk op zijn prooi afgaat. Een valk gaat de lucht in, Gerrit legt een dood kuikentje van 1 dag oud neer. De valk cirkelt boven het terrein en als Gerrit met de loer draait, wordt de valk attent gemaakt op de prooi. Met een duikvlucht valt de valk de prooi vanuit de lucht aan. Nu weten we waar de uitspraak “Iemand een loer draaien” vandaan komt.
We hebben deze demonstratie als zeer indrukwekkend ervaren en is zeker voor herhaling vatbaar.
Wilt u meer weten over de valkerij, het e-mailadres is: info@valkerijrijssen.nl
De historie van de muziektherapie: zaterdag 12 mei 2007
De sportieve Oud-Revalidanten mochten en moesten hun best doen om de bossen van het Loo te doorkruizen. De meer cultureel ingestelde Oud-Revalidanten werden verguld op een bijzonder muziekcollege door Maarten Willers.
Hij vertelde waarmee en hoe hij ongeveer dertig jaar geleden op het Loo Erf met het geven van muzieklessen was gestart. In de beginperiode had hij de beschikking over “schrik niet” 2 gitaren en een drumstel. Ook moest hij tijdens die jaren ongeveer 15 keer van kamer en gebouw verhuizen. Gelukkig heeft hij nu de beschikking over meerdere en verschillende instrumenten en zit hij voorlopig nog op een comfortabele plaats.
De groep van 12 belangstellenden werden zo opgeslurpt door de gedragen wijze van vertellen van Maarten. Er ontstond dan ook een prettige discussie over de volgende onderwerpen: Wat verstaan wij o.a. onder geluid,muziek, emotie. Vanuit deze discussie kwam
uiteraard de term Nazorg wederom aan bod. In dit kader kwamen wij met zijn allen tot de conclusie, dat muziek (actief en passief) zeer goed kan bijdragen om de door ons allen zo belangrijk gevonden nazorg gedeeltelijk in te vullen.
Maarten is op dit moment bezig om de in de loop van de jaren verzamelde muziekstukken te ordenen en vast te leggen. Dit met het oogmerk, dat ook in de toekomst mensen met een visuele beperking daarvan gebruik kunnen blijven maken.
Op een gegeven moment zou dan het moment suprème beginnen. Maarten sleurde de piano vanuit de eetzaal naar de bar en wilde ons iets laten horen. Wat wij echter hoorden was de telefoon en daaraan gekoppeld de mededeling dat onze sportievelingen voor een gesloten hek stonden. Afgelopen was ons college.
Eindconclusie:
Het zou zeer interessant zijn om Maarten nogmaals voor de hele groep Oud-Revalidanten uit te nodigen, want muziek houdt meer in dan wij over het algemeen denken.
Boswandeling: zaterdag 12 mei 2007
Na de gezellige en perfecte lunch is het zover. De wandelgroep inclusief de vrijwilligers/begeleiders verzamelen zich bij de "woonafdeling". Houtvester van het Kroondomein Willem Nijdeken stelt zich voor aan de groep. Iedereen zoekt een begeleid(st)er. Buiten is het wisselvallig maar de zon is flink bezig ons toe te lachen met haar warme stralen. Door het hek gaan we via de Koningstraat naar de Tuinmanslaan. Dit is ook de aanvoerweg naar het woonadres van Pieter en Margriet. Willem loodst ons langs de wachthuizen van de Marechaussee. Uw tekstschrijver vraagt nog eventjes of het paar thuis is, uiteraard wordt er niets medegedeeld, even later overal afzettingen met prikkeldraad. Maar de laan is ook mooi omgeven door oude eikenbomen, 350 jaar oud. Dan gaan we linksaf, via het hek het bos in. Net onder het bladerdak van de bomen komt er een fikse regenbui. Onderweg wordt er van alles uitgelegd. Zelfs dat sommige bomen gewoon van beneden naar boven groeien maar dan ook weer van boven naar beneden. De regen
wordt te heftig, zodat we gaan schuilen bij het Badhuis. Deze locatie is helemaal weer in de oude staat opgetrokken, maar niet toegankelijk voor bezoekers. We staan hier mooi te schuilen en kijken over de vijver. Deze vijver wordt constant met leidingwater op peil gehouden, zelfs de temperatuur is ten allen tijde 4 graden. Dus ook in de winter. Midden in de vijver is een eiland. Nu vol gegroeid met fauna, maar vroeger speelde hier bij feestelijke partijen een "strijkje". In deze vijver leven veel karpers, snoeken en forellen. We zien in de verte ook het Theepaviljoen, grenzend aan deze vijver. Na de regen gaat de tocht verder. Iedereen denkt dat er 1 gedenknaald is in Apeldoorn, maar hier staat er nog eentje. Deze 2e is er gekomen namens de leerlingen van de HBS in 1901. In dat jaar trouwen Prinses Wilhelmina en Prins Hendrik. De leerlingen geven 1 stuiver per persoon. Op de naald zitten plaatjes met stadswapens waar een deelnemende HBS school staat. Onder andere zien we Zierikzee. In de winterdag wordt deze gedenknaald geheel afgedekt. Dan lopen we langs de achterkant van de Paleistuin, deze tuin is in 1980 geheel gerenoveerd, echt de moeite waard om die ook eens te bekijken, alsmede het Paleis dat gebouwd is in 1686.
Nog wel even chauvinistisch leuk is, dat de fontein hoger spuit dan die in Versailles (13 meter) en in Frankrijk (12 meter). Een ingenieuze installatie zorgt hiervoor. Ook kreeg het Paleis vroeger het merendeel van de goederen uit eigen bedrijven, zoals de
houtvester, het melkveebedrijf, de tuin- en akkerbouw, houtzagerij. Willem heeft een collega die al onder drie koninginnen heeft gediend. Een mooie gebeurtenis is dat die beste man op een dag de koets met daarin Koningin Wilhelmina ziet aankomen, hij staat stil en buigt naar haar tijdens het voorbij rijden. Hare Majesteit laat de koets stoppen en ze vraagt aan de man: "Heb je niet wat beters te doen". Dan zien we het Jachtslot Oud Loo, gebouwd in 1468, opdoemen. Onlangs nog bewoond door het Japanse keizerlijke
paar. Toen was het hier dus verboden terrein voor de wandelaars. Dit Jachtslot is het mooiste gebouw maar niet eigendom van de Koninklijke familie, ze hebben wel het vruchtgebruik. De zon doet haar werk en de geuren van bomen en planten komen weer goed naar voren. Vooral de Azalea Mollis in heel veel verschillende kleuren en niet te vergeten de rododendrons. Nog even langs het "Poppenhuis" van Prinses Wilhelmina lopen. Dit heeft ze gekregen op haar 9e verjaardag. Het is pas weer gerestaureerd, de huidige prinsesjes bezoeken dit ook regelmatig, het is in ieder geval niet voor bezoekers toegankelijk. Maar met de laatste januari storm knakten 10 bomen rondom het poppenhuis af als luciferhoutjes, maar geen enkele is op het "huisje" terecht gekomen.
Ook vertelt Willem over de verschillende bomen die in dit bos staan. Zo is het hout van de zogenaamde Douglasboom goed voor de meubelindustrie. Maar de bomen hebben ook mooie ingewikkelde Latijnse namen. Hier volgen enkele: De hoge boom die bij de prinses in de tuin staat heet de Sequoia giganteum en kan een hoogte bereiken van ongeveer 110 meter, en is afkomstig uit Californie. De Douglas is afkomstig van het westelijk gedeelte van Noord Amerika en is in 1868 voor het eerst ingevoerd in Nederland door een zekere Carl Douglas. De latijnse benaming heet Pseudo Tsuga menziesii. Bij het Oude Loo staat de mooie vaantjesboom ofwel de Davidia involucrata, omstreeks 1899 ontdekt in China door Arman Davi. Tevens als bijzondere boom kan worden aangemerkt een
van de oudste tulpenbomen die wij in ons land kennen de Liriondendron tulipiferum. Deze mooie namen heb ik gekregen van Willem Nijdeken, die al 32 jaar in het Kroondomein werkzaam is. Dan doet een parkwachter weer een hek open en we lopen nu het binnen-terrein van Paleis Het Loo op en begeven ons weer naar Het Loo Erf. Het is dan bijna drie uur als we voor een gesloten toegangshek van Visio staan. Gelukkig met het mobieltje bereiken we de medewerkers en even later gaat onze poort open.
Het was een pracht wandeling op een enkel buitje na, Willem bedankt!!
BAR-TIME: De Bar is dan open en de eerste muzikale klanken van Jouke en Piet klinken ons als strelend door de oren. Tussendoor worden er hapjes geserveerd en de organisatoren zetten de vrijwilligers en muzikanten, spreker muziek, de houtvester in het bekende zonnetje met een kleine attentie. Langzaam loopt het Alfa gebouw leeg, want velen hebben nog een lange reis te gaan. Om kwart voor vijf spelen de heren muzikanten hun laatste deuntje en we kunnen wederom terugzien op een geslaagd BOR-mei-festival.
Visio Het Loo erf, onze hartelijke dank.
