Krantenartikel "Wij zijn samen gehandicapt"
Hoensbroek – Ik mis het oogcontact met mijn man, zegt Mieke Renierkens (46) uit Hoensbroek. Haar echtgenoot Ben (49) wordt langzaam volledig blind en dat beïnvloed hun relatie.
Mieke:
Je verliest de man met wie je getrouwd bent. Vroeger ging Ben éven tanken’en dan kwam hij na drie uur thuis omdat hij allerlei mensen had bezocht. Hij was een heel ondernemende man, maar met die visuele handicap kan hij veel niet meer. Er zijn dingen op mijn schouders terechtgekomen die vroeger zijn ‘pakkie an’waren, zoals de tuin en de auto.
Ben:
Dat is een verlies dat je moet verwerken, een soort rouwproces. In eerste instantie was ik depressief, kwaad, jaloers, vergeetachtig. Pas toen ik beter leerde omgaan met mijn beperkingen en ik mijn blindengeleidehond Eddy kreeg, ging het beter. Nu ben ik ook vrijwillige voor de NVBS en kom ik de dag door met muziek maken.
Mieke:
Voordat we Eddy kregen hing Ben heel erg aan mij. Ik ging mee naar alle afspraken,
Daar had ik het op een gegeven moment moeilijk mee. Je bent toch twee individuen in een huwelijk. Nu vertrouwt hij de hond. Laatst heeft hij me verrast met een cadeautje. Alleen winkelen en stiekem wat uitzoeken, was er langere tijd niet bij. Voorheen was het van: hier heb je wat geld, haal maar wat.
Ben:
In mijn linkeroog was ik al jaren blind, maar in 1998 kwam er plotseling ook een scheur in het netvlies van mijn rechteroog. Operaties mochten niet baten.
Het wordt steeds een stukje slechter en elke dag heb ik ander zicht.
Mieke:
Ik zie aan zijn lichaamstal of hij een moeilijke dag heeft of niet. Je wordt dagelijks geconfronteerd met je tekortkoming en soms heeft hij het er erg moeilijk mee.
Op die dagen wil hij met rust gelaten worden. Het is een groeiproces waar het hele gezin in mee is gegaan. Zo weten onze kinderen, een dochter van 21 en een zoon van 18, dat ze hun tassen nooit in de loop moeten zetten.
Ben:
En ze halen nog wel eens wat geintjes met me uit. Mijn dochter heeft er een handje van om stiekem het vlees van mijn bord te stelen. Daar kunnen we hartelijk om lachen.
Mieke:
Maar als partner mis ik het oogcontact. Je hebt niet in de gaten hoeveel je non-verbaal doet.
Ben:
We hebben meer tegenslagen gehad en als je die te boven komt, versterkt dat de band met elkaar. Dit jaar hebben we kerstkaarten in braille verstuurd.
Mieke:
Daaraan kun je zien dat we het een plek hebben gegeven in ons leven. Zoals anderen wel eens zeggen: wij zijn samen zwanger. Zeggen wij: wij zijn samen visueel gehandicapt.